Suriname is een land met gelovige mensen. Vooral het geloof dat verbonden is met een religie, staat met stip op nummer twee op de lijst van belangrijke-dingen-in-het-leven-van-de-inwoners-van-Suriname. De nummer één positie is voorbehouden aan datgene waarom de Surinamer nog niet bestaat: zijn/haar/het “etniciteit”.
In het religieus gelovig zijn, zijn wij natuurlijk niet uniek. Ook niet in de acceptatie van “het geloof” van een ander. Er zijn veel meer plekken in de wereld waar vredelievend een moskee en synagoge naast elkaar staan en eerlijk (bijna) alles delen. Wat misschien wel bijzonder is, is dat wij hier te lande niet alleen accepteren maar ook respecteren en zelfs een klein beetje het geloof van een ander belijden. Er is ergens diep verscholen een soort van nationale religie met een paar eenvoudige dogma’s: er is slechts één (opper)god, wonderen bestaan en er zijn onder ons mensen van vlees en bloed die wonderen kunnen verrichten, de zogeheten wondermensen.
Voor het moment blijft mijn begrip van een wonder even een wonder, want dat zou weer allerlei verwonderde reacties te weeg brengen die ik weer zou betitelen als wonderen. Dus met wonder bedoel ik voor het gemak al hetgene waar wij mensen geen verklaring voor hebben maar toch gebeuren. U weet wel, de dingen waar de nieuwsmedia vol van staan.
Hoewel wij de religieuze overtuiging van een ander accepteren en respecteren, stellen wij wel de eis dat het slechts een stroming is van de nationale religie. De nieuwste telg aan onze geloofsboom is daar een mooi voorbeeld van. Geheel volgens “de eersten zullen de laatsten zijn” (De Bijbel: Marcus 10, vers 31) waait er een nieuwe wind door het religieuze landschap. Met een heuse oppergod, wonderen en wonderverrichters. Dat er vervolgens een aankomend mini ster en assembleelid gretig van de geloofsboomvruchten hebben gesmuld, heeft tot vele verbazing “wan bigi Winti” veroorzaakt. Zulke momenten zetten toch even aan het denken over het respect aspect. Of misschien is er iets meer aan de hand?
Mensen met de onhebbelijke gewoonte om even stil te staan bij zaken en deze zaken in verband brengen met weer andere zaken en dan een zaak proberen te maken van al de zaken, vinden dat wel. Volgens hen zit het namelijk zo: de wondermensen van een religie worden over het algemeen voor gezanten van de (opper)God aangezien. En het daarmee gaande respect (zo u wilt de eer) dat (die) zo een wondermens geniet, zou weleens voor een lichte identiteitsverwarring kunnen zorgen. Het meest vervelende gevolg volgens deze overerving theorie is dat de verwarring niet eindigt bij de wondermensen. Want stel dat je in een bepaalde functie wordt beëdigd door zo een wondermens. Dan zou weleens de indruk kunnen ontstaan dat als logisch gevolg ook wat goddelijke eigenschappen ontvangen zijn.
En God is alleswetend en alles kunnend dus voilà! , wij hebben DE verklaring voor het grootste wonder in ons politiek landschap: de aanvaarding van een ambt zonder gehinderd te worden door de noodzakelijke kennis en kundigheid. En omdat de inwoners van dit land goede gelovigen zijn (of is het goedgelovigen? Nederlands is moeilijk), dan worden wonderen verwacht en blijven we in de ellende waarin wij ons al vele jaren bevinden en die thans steeds meer manifest wordt.
Gelooft u mij maar.
COLUMNIST: ROGIER CAMERON